“Dünyada bir yerde” sevgili Kazım Koyuncu. Hiç gitmedi ki başka bir yere, her ne kadar “işte gidiyorum” dediyse de. Belki yol kenarlarındaki su birikintilerinde, belki masmavi denizlerde. Sonsuz gökyüzünde belki. Fakat hiç şüphesiz ki her şeyden önce kalplerimizde, şarkılarında, onunla birlikte paylaştığımız sonsuz barış ve kardeşlik umutlarında. Evet, “şarkılarla geçti” ama gitmedi. Gemilerle gitmek istediği uzak yerler çekse de onu, o bizi, sevdiklerini, kavgalarını, güzel memleketini terk etmedi. Çünkü o da biliyor ki daha çok ihtiyacımız var ona. Sesine, şarkılarına, umutlarına çok ihtiyacımız var. işte bu yüzden gitmedi o hiçbir yere ve gitmeyecek de onu anlayan, onunla aynı duyguları paylaşan insanlar yaşadığı sürece.
